Monthly Archives

januari 2016

Herinneringen

Een nerd pur sang

31 januari 2016
DSCF6369

Als tweejarige verbeterde ik m’n vader tijdens fietstochten dat een bloem niet paars maar lila was en een auto niet blauw maar turqoise. Urenlang beluisterde ik met een enorme koptelefoon de cassettebandjes met luisterboeken van Richard Scarry. Ik leerde mezelf lezen en schrijven nog voor ik naar school mocht en bracht hele middagen door in de bibliotheek. Een nerd pur sang. Tel daar talloze pakken kopieerpapier en monsterdozen Bruynzeelkleurpotloden (de doos met de fazanten erop was favoriet en de roze potloodjes veranderden als eerst in stompjes) bij op en dan vat je de jonge Fleur wel samen.

Een meisje met een hoedje aan een tafel met een glas limo met een rietje en een schaal met fruit onder een parasol met ananassen erop.

Lees meer

Herinneringen

My Own Summer

27 januari 2016
Kriek-drinken-met-vriend-2

14 juli 2008

En daar zit ik weer, met een veel te bomvol hoofd. Vol met koppijn en andere ongezellige dingen. Geforceerd zinnen aan het verbeteren, proberen een nieuwe hoofdstukindeling te verzinnen, het geheel wetenschappelijker en dus oersaai aan het maken. De groene muren komen op me af. Zelfs de mooie bos bloemen van mam kan me niet opvrolijken.

Ik kan me wel een betere tijdsbesteding in mijn vandaag begonnen vakantie bedenken. Met een lekker boek bijvoorbeeld, dat zo spannend is dat ik het in een keer uit wil lezen, in het zonnetje, de nieuwe Sigur Rós op de achtergrond, frambozensmoothie erbij met een roze rietje erin. Of met mijn liefste stoere Stino in een onbekende stad verdwalen en dan terecht komen in een schaduwrijk en helemaal leeg park, vol met bloemen en grasvelden waar we lekker kunnen liggen dromen. Of keihard over de dijken gaan fietsen, met de wind gierend langs mijn oren, net zo lang totdat mijn gedachten allemaal weg zijn gewaaid en dan uitrusten aan de oevers van een meertje tussen de meerkoeten, reigers en ooievaars.

Lees meer

Moederen

Boodschappenjongen

24 januari 2016
DSCF6035

Een Albert Heijn in een nieuwbouwwijk. Zo eentje van het kaliber ‘noodbouw’ waar je nét tussen de schappen door past met je kinderwagen. En dan rond de klok van 17:30, wanneer heel werkend Nederland nog even snel een avondmaaltijd bij elkaar gaat scharrelen.

Ik met m’n kinderwagen en m’n peuter die per se een eigen karretje wil (zo eentje die hielen en schenen van onoplettende medeshoppers lelijk kan verwonden).

Zelf erger ik me altijd aan senioren die dit tijdstip benutten om op hun dooie akkertje iedereen in de weg te lopen met winkelwagen en van die bejaardenboodschappentassen op wieltjes. Maar ik betrap mezelf erop dat ik minstens zo vreselijk ben. Ik met m’n kinderwagen en m’n peuter die per se een eigen karretje wil (zo eentje die hielen en schenen van onoplettende medeshoppers lelijk kan verwonden). En dan ‘even’ wat kleine boodschapjes doen. Manoeuvrerend tussen de gestreste bellende zakenmannen, de uitgeputte harde werkers die al improviserend groente, aardappels en vlees inruimen. Af en toe even een lachje ‘sorry dat Lode zo lomp is’ en ‘oeps, ik waarschuwde nog dat hij niet moest botsen’.

Lees meer

Fleur zeurt

‘Hand voor je mond!’

21 januari 2016
DSCF6052

Dat 7 paar waterige oogjes met eronder op de ademhaling ritmisch bewegende groene snottebellen je al aankijken als je Lode op het kinderdagverblijf dropt. Het is dan een kwestie van wachten tot ook hij zijn zeehondenhoest weer activeert. Helaas is broertjelief er net zo min tegen bestand en komt bij hem het snot inmiddels uit z’n traanbuizen, in z’n luier en hoor ik het in z’n holtes pruttelen.

Je waarschuwt vriendinnen met kinderen voordat je op visite komt dat je twee snotmonsters meeneemt ‘ach die van ons ook al weken’ en probeert moedeloos voor de vierhonderddrieëntwintigste keer ‘hand voor je mond!’ bij de vitrine van de slager of middenin de Albert Heijn. Overal oogst je van die meelijwekkende knikjes van herkenning, of ‘jeetje die heeft het te pakken zeg’ – want eerlijk, Lode kickt best op al die aandacht en is niet te beroerd om zijn van zichzelf al bizar harde hoest nog wat steviger aan te zetten. Showman pur sang.

Lees meer

Voor Lolo

De baby die iedereen verraste

19 januari 2016
_MG_6232

Min en min wordt plus. Wiskunde was nooit m’n lievelings – al haalde ik door privébijles van Stijn (ja, wij gaan looooong way back) een ruime 9 voor m’n eindexamen – maar die basisregel kent iedereen. En hij gaat blijkbaar nog echt op ook. Allebei de nodige mankementen die kinderen baren een soort van utopie maakten, een gynaecoloog die ons al vrij jong met klem adviseerde om ‘vroeg te beginnen’ en vooral niet te lang te twijfelen om zijn hulp in te schakelen. Maar zo voelde dat niet voor ons en een sterke kinderwens leefde nog niet, dus lieten we het relaxed op z’n beloop. Zoals we toen ook waren. Feestje hier, festival daar, carnavallen, eten met vrienden.

Achtentwintig was ik. En wat deden m’n borsten ineens pijn. Maar dan echt pijn hè, dat je ze vast moet houden als je de trap afloopt. Zwanger zijn leek me niet echt aan de orde, dus een test stelde ik uit. Zou toch alleen maar tegenvallen.. Niet dus. Een dik vet kruis. Meteen naar m’n ouders toe. Niks geen kek shirt met ‘ik ben de allerleukste opa’ of een speen met ‘I love oma’, nee gewoon: ‘ik denk dat ik zwanger ben!’ Natuurlijk hoopte iedereen met ons mee, maar eerst maar eens zwart op wit. Zo’n test kan het best mis hebben. Met mijn geschiedenis met cystes en gerommel moet het wonder eerst op beeld getoond worden.

Lees meer

Voor Lolo

Een baardje

16 januari 2016
DSCF2476-2

Al sinds je tweede verjaardag roep je trots dat je vier jaar oud bent. Je steekt daar dan een willekeurig aantal vingers bij op en glundert zo resoluut dat iedereen je wel moét geloven.

Als je drie bent, dan ben je écht groot. Dan wil je een baardje zeg je. Net als papa.

Aan de overkant van onze woonwijk is een klein skateparkje waar de echte stoere jongens hun trucs uitvoeren op van die kleine stepjes. Je vergeet bijna te ademen (en te slikken, het kwijl loopt als een sliert uit je mond) als je gaat kijken welke stunts er worden uitgevoerd. Jij wil ook een step! En een crossfiets! ‘Als je drie jaar bent’, beloven we je dan steeds. Want als je drie bent, dan ben je écht groot. Dan wil je een baardje zeg je, net als papa. Jij bent een jongen, Goof is een broertje, papa een meneer met een baardje. En het allerliefste: ik ben een meisje.

Lees meer

Moederen

(Aan-)moederen

13 januari 2016
unnamed

Zo’n herkenbaar stuk van relaxte mama Elsbeth, ik had het zelf kunnen schrijven. Alleen had ik me van tevoren dus helemaal geen voorstellingen gemaakt over het moederschap. Bij Lode is alles me best wel overkomen als ik nu reflecteer op die eerste maanden. Ik heb m’n eigen gevoel vaak genegeerd, omdat die andere ervaren moeders het toch wel beter zouden weten dan ik?! Liet me overtuigen door ervaringsdeskundigen en stond met kromme tenen te kijken bij een doorhuilende baby (eenmalig geprobeerd) of ging krampachtig kolven om te checken of ik echt zo weinig melk had (en natuurlijk kolfde ik door de spanning nog geen half flesje).

Ik herinner me nog zo goed dat Lode was geboren en dat de kraamhulp hem toen ‘hupsakee’ in z’n eigen bedje legde. Ik twijfelde toen wel even, maar dacht al snel dat dat dan wel zo zou horen. Zie het gezicht van m’n moeder weer voor me, zo verbaasd dat m’n baby niet lekker op of bij me lag, hij was nog maar net uit m’n buik! En dat ik haar toen vroeg ‘mag ik hem pakken dan?’ Goof heb ik dan ook geen tel in het ziekenhuisbedje laten liggen, alleen maar op m’n borst bij me gehad. Omdat ik dat durfde en omdat de eerdere ervaringen me dus helemaal niet bevielen.

Lees meer

Moederen

Het bokje

11 januari 2016
DSCF3582

‘Wat is nu de allergrootste verandering in je leven sinds je moeder bent?’ De vriend van m’n schoonzus is altijd nieuwsgierig en nu hij in mei zelf vader zal gaan worden, zijn dit natuurlijk helemaal interessante kwesties. Lang hoef ik niet na te denken, maar ik twijfel wel even omdat de verandering die ik wil noemen niet per se positief is. Ik moet natuurlijk antwoorden met ‘ik heb nog nooit zoveel liefde voor iemand gevoeld als voor m’n kinderen’ of ‘mijn leven is verdriedubbeld qua geluk’. Maar ik doe het toch. ‘De grootste verandering is dat je nooit meer een tel voor jezelf hebt’.

Ik kan me niet heugen wanneer ik me voor het laatst compleet uitgerust, gerustgesteld en zorgeloos voelde.

Lees meer

Voor Lolo

‘Liever niet…’

8 januari 2016
DSCF5372

Van Stijn hebben we gedetailleerde babyboeken met daarin de datum en positionering van zijn eerste tand, het formulier waarop mijn schoonmoeder haar zwangerschapsgewicht bijhield, de cadeaus die hij voor z’n tweede verjaardag kreeg (er staat zelfs bij van wie!) en welke kinderziektes hij waar en wanneer doorstond. Ook ik kocht tijdens mijn zwangerschap een prachtig vormgegeven ‘Babyjournal‘ en begon dapper..

Maar ik blijk toch niet zo’n archiverende moeder te zijn. Het past niet bij me om op zo’n kant en klaar format in te vullen dat je met een maand of vijf met hapjes begon naast de borstvoeding (wortel, bloemkool en boontjes) en dat je al snel uitgroeide tot een echte alleseter: van linzen tot avocado en van zoete aardappel tot courgette. Of dat je al vanaf een maand of 9 op commando kon plassen. Uit de luiers ben je nog niet, want je vergeet tijdens je uitbundige spelen regelmatig dat je in hoge nood verkeert. En ik ben te lui/vergeetachtig/gemakzuchtig/druk dat ik je niet consequent genoeg vraag of je moet.

Lees meer

Voor Goof

Mijn langverwachte

7 januari 2016
DSCF2757

Omdat je broer precies op tijd was en ik van statistieken houd – die vertelden me stuk voor stuk dat een tweede meestal iets eerder, in ieder geval zelden heel veel later komt – verwachtte ik je eind september. De elfde swingde ik nog op de Amsterdamse dansvloer tijdens het bruiloftsfeest van Seger en Eleni en de bezorgde blikken van mede-dansers bij het aanzien van De Buik bevestigden mijn gevoel: dit kan niet lang meer gaan duren.

‘De laatste loodjes wegen het zwaarst’ is zo’n cliché waar ik allergisch voor ben, maar dat stiekem altijd klopt. Vooral voor Stijn waren ze bijna niet te tillen. Die lieverd heeft het echt flink voor z’n kiezen gehad. M’n bekken vond het nodig om enorm dwars te liggen, zo dwars dat lopen onmogelijk werd en ik m’n heil zelfs moest zoeken bij een chiropractor – waar ik godzijdank na de eerste behandeling nog net niet fluitend naar buiten wandelde. Maar naast de lichamelijke ongemakken waren daar natuurlijk ook het humeur, de hormonen en het ongeduld. En laten we je peuterpuberende broer niet vergeten. Om de beurt kwamen de oma’s en opa om Lode te luchten en je vader wat ruimte te gunnen om te ademen.

Lees meer