Browsing Category

Voor Goof

Voor Goof

Ergens in april

1 april 2016
DSCF6987-2

En dan ineens is het daadwerkelijk april. De maand die als een soort stip aan de hemel stond al die tijd, de datum waarover niet gesproken mocht worden, de dag die je wist dat zou komen.

Toen je net geboren was, wenste ik soms dat die eerste onzekere weken voorbij zouden vliegen. Maar nu je zondag alweer een half jaar bij ons bent – zes maanden! zesentwintig weken! – kan ik wel huilen hoe snel alles is gegaan. Ineens is het daadwerkelijk april. De maand die als een soort stip aan de hemel stond al die tijd, de datum waarover niet gesproken mocht worden, de dag die je wist dat zou komen. Gisteravond moesten we met je broer naar de huisartsenpost en die bevindt zich in het ziekenhuis waar ik jou baarde. De route erheen, ik herleefde iedere minuut levendig. Alsof het zes weken geleden was. Maar drie oktober was echt de dag die mij jouw moeder maakte en zondag is het echt een half jaar later.

Lees meer

Voor Goof

Naar schooltje

16 februari 2016
DSCF7167

Mijn eigen maaksel, mijn meest kostbare en dierbare bezit, zomaar achterlaten in een onbekende omgeving, in onbekende handen.

Vandaag voelt als een soort laatste avondmaal. Een dag waarop ik je extra veel zelf probeer te voeden om een bodem te leggen voordat je morgen naar ‘schooltje’ gaat (zo noemt je broer het kinderdagverblijf altijd), de crèche waar al die vreemde juffen je de fles gaan proberen te geven. Een doodgewone-maar-toch-ook-weer-niet dinsdag waarop je vader en ik voor de allerlaatste keer de enige zijn die jouw luier verschoonden, jouw gevoelige huidje insmeerden, jouw lieve buikje kriebelden. Vroeger voelde ik me precies zo wanneer ik de volgende dag een toets of tentamen had.

Lees meer

Voor Goof

Mijn langverwachte

7 januari 2016
DSCF2757

Omdat je broer precies op tijd was en ik van statistieken houd – die vertelden me stuk voor stuk dat een tweede meestal iets eerder, in ieder geval zelden heel veel later komt – verwachtte ik je eind september. De elfde swingde ik nog op de Amsterdamse dansvloer tijdens het bruiloftsfeest van Seger en Eleni en de bezorgde blikken van mede-dansers bij het aanzien van De Buik bevestigden mijn gevoel: dit kan niet lang meer gaan duren.

‘De laatste loodjes wegen het zwaarst’ is zo’n cliché waar ik allergisch voor ben, maar dat stiekem altijd klopt. Vooral voor Stijn waren ze bijna niet te tillen. Die lieverd heeft het echt flink voor z’n kiezen gehad. M’n bekken vond het nodig om enorm dwars te liggen, zo dwars dat lopen onmogelijk werd en ik m’n heil zelfs moest zoeken bij een chiropractor – waar ik godzijdank na de eerste behandeling nog net niet fluitend naar buiten wandelde. Maar naast de lichamelijke ongemakken waren daar natuurlijk ook het humeur, de hormonen en het ongeduld. En laten we je peuterpuberende broer niet vergeten. Om de beurt kwamen de oma’s en opa om Lode te luchten en je vader wat ruimte te gunnen om te ademen.

Lees meer