Voor Lolo

Crossfietsen en monstertrucks

10 maart 2016
DSCF2510

‘Kom maar binnen, hier is de keuken!’ De meneer van de Appie kijkt een beetje ongemakkelijk, maar jij brengt het zo vrolijk en overtuigend dat hij meekomt. Een jongen van een jaar of twintig met een steekkar met daarop onze boodschappen in kratjes die een ventje van tweeënhalf het voor hem onbekende huis in volgt. ‘Nou mag je weer gaan.’ Heerlijk, in de peuterwereld bestaat er nog geen ‘voor wat hoort wat’ en wordt het betalingsgedeelte net zo gemakkelijk overgeslagen.

‘Mama, jij gaat kolven en papa gaat met mij mee naar boven!’ Jij regelt je zaakjes wel. Als we gaan wandelen roep je enthousiast: ‘Samen! Goof gaat niet mee he? Goof blijft lekker thuis’. Als je zelf mag kiezen op YouTube, hoef je nooit lang te denken: monstertrucks! En dan van die filmpjes waarin die krengen van de wielen af aan naar boven worden opgebouwd. ‘Ik ben benieuwd!’ roep je als ik je vraag welke kleur de monstertruck zal gaan worden. En dat terwijl je het filmpje kunt dromen en je al lang weet dat dit een politiemonstertruck zal gaan worden. Zo eentje met een sirene erop die je ook precies goed kan imiteren.

Een podium heb je nodig. Met van die gordijnen die steeds open en dicht gaan, een lachband eronder en een sample met zo’n joelend applaus erbij.

En altijd van die wijze uitspraken. ‘Absoluut niet mama!’ of ‘Heel bijzonder zeg’. Je ziet een oranje duplosteen op de grond liggen en noemt dat ‘erg toevallig’, je slijmt bij oma als die op maandag je lievelingskostje bereidt door te zeggen dat je het ‘erg lekker vindt’, roemt papa om zijn pannenkoeken ‘die heb je lekker gebakken’ en als je zin hebt om in bad te gaan roep je dat je ‘een beetje stinkt’. Wanneer het zoveelste paar schoenen door de postbode wordt bezorgd noem je dat ‘verwennerij’ en roep je glunderend uit dat je zo boft. Je blijft dan alleen wel geloven dat je die Nikes daadwerkelijk van de pakketjesman hebt gekregen, het feit dat hij dan wel een heel groot hart moet hebben en een nog dikkere portemonnee vergeet je gemakshalve even.

Een podium heb je nodig. Met van die gordijnen die steeds open en dicht gaan, een lachband eronder en een sample met zo’n joelend applaus erbij. Reclames kun je na één keer luisteren meepraten ‘voor de laagste prijs’ en dan ook met zo’n zogenaamd schattig stemmetje. Knofje en haar ‘chocoladevla met slagloom’, de beruchte Finger Family met alle attributen en honderd verschillende tonen en karakters. Maar wat wil je als je overal waar je komt wordt bejubeld. Overal roepen de mensen hoe mooi je krullen zijn, hoe blauw je ogen en hoe goed je al kunt praten. Wildvreemden gaan even snel met hun handen door je haar, geven je schouderklopjes en luisteren naar je alsof je hun eigen (klein-)kind bent.

Leeftijdsgenoten, of beter nog iets oudere kindjes dan jijzelf, weten juist vaak niet zo goed wat ze met jou aan moeten. Vanmiddag nog in de Etos. We fietsten er samen heen om wat nieuwe speentjes voor je broer te scoren en een meisje van een jaar of vijf werd ook door haar moeder op sleeptouw genomen. Je stapte dapper en zonder enige gêne of twijfel op haar af en showde trots je nieuwe jas. ‘Ik heb een nieuwe jas!’ Weinig respons, dus nu wat harder: ‘Kijk, ik heb een nieuwe jas!’ Het meisje keek wat bangig om haar heen, ontweek jouw blik en vluchtte snel het andere gangpad in. Arme jij. ‘Waar is dat meisje nou gebleven?’ vroeg je me. Tja, wat moet ik daar nou op zeggen?

Een paar weken terug maakte je nog een ommetje met je oma voordat we gingen koken. Een paar hele grote jongens schopten een balletje en jij kon niet wachten om ook mee te doen. Jij had zelf ook een kleine voetbal meegenomen en rende het veld op, je kreeg zelfs even de bal toegespeeld en de jongens hadden natuurlijk de grootste lol. Net zoals de stoere boys op de crossfietsen die met alle liefde hun trucjes nog eens aan jou showden op de skatebaan, de roddelende meisjes op de schommels die jou graag even duwden omdat je zo schattig was en de broer en zus met hun opa en oma die hun poppenwagens in de speeltuin met jou deelden. Hopelijk zorgen dit soort ervaringen ervoor dat je zo heerlijk open blijft, dat je schaamteloos en helemaal als jezelf de grotemensenwereld zal betreden. Dat gun ik je.

Dit vind je vast ook leuk

6 Reacties

  • Reageer Merel 10 maart 2016 at 21:39

    Prachtig! Wat mooi geschreven.

  • Reageer Manon 10 maart 2016 at 22:06

    Wat een ontroerend mooi portret schreef je weer Fleur. En zo vol liefde, prachtig.

  • Reageer Kelly 10 maart 2016 at 22:20

    Zo mooi geschreven en zo herkenbaar! Heerlijk hoe die kleintjes in het leven staan. Daar kunnen wij grote mensen soms nog wat van leren!

  • Reageer Pauline 11 maart 2016 at 07:26

    Wat heerlijk beschreven, met een grote glimlach heb ik het gelezen. Een prachtmannetje, van binnen en buiten! Zeker weten! X

  • Reageer Manon 11 maart 2016 at 07:32

    Mooie blog Fleur en hopen dat Lode idd zichzelf blijft in de grote mensenwereld want hij is een heerlijk kind zo te horen en vooral om te zien ! Xliefs Manon

  • Reageer Laura 14 maart 2016 at 09:07

    Lieve Lode, wat ben je mooi! En fijn dat je mama het zo mooi opschrijft.

  • Laat je reactie achter