Voor Lolo

Een baardje

16 januari 2016
DSCF2476-2

Al sinds je tweede verjaardag roep je trots dat je vier jaar oud bent. Je steekt daar dan een willekeurig aantal vingers bij op en glundert zo resoluut dat iedereen je wel moét geloven.

Als je drie bent, dan ben je écht groot. Dan wil je een baardje zeg je. Net als papa.

Aan de overkant van onze woonwijk is een klein skateparkje waar de echte stoere jongens hun trucs uitvoeren op van die kleine stepjes. Je vergeet bijna te ademen (en te slikken, het kwijl loopt als een sliert uit je mond) als je gaat kijken welke stunts er worden uitgevoerd. Jij wil ook een step! En een crossfiets! ‘Als je drie jaar bent’, beloven we je dan steeds. Want als je drie bent, dan ben je écht groot. Dan wil je een baardje zeg je, net als papa. Jij bent een jongen, Goof is een broertje, papa een meneer met een baardje. En het allerliefste: ik ben een meisje.

Als je drie jaar bent, mag je ook naar de Efteling. Al vind je die poppen volgens mij doodeng: toen je met kerst met je kinderdagverblijfvrienden naar een provisorisch kerststalletje in het dorp ging kijken, was je zo onder de indruk dat je het nog weken later over papa Joost, mama Maria en kindje Jezus had. Vooral het knikkende engeltje maakte indruk. ‘Die doet niks, het is een leuk beeld’ probeerde je jezelf wijs te maken. De weken erna blijf je huiverig wanneer je er met de bakfiets van school op uit trekt en als we naar de bakker gaan, check je toch even of dat stalletje er toevallig nog staat.

 ‘Boeddha is niet eng, Boeddha is maar een beeldje. Die doet niks!’

Beelden en poppen, sowieso niet jouw ding. Je geniet ervan om samen met oma Maria naar Intratuin te gaan. Jullie gaan dan bij de dieren kijken, een flesje Chocomel drinken en een cakeje eten en de kerstshow was natuurlijk een groot succes met alle treintjes en diorama’s. Maar die Boeddha’s die overal opduiken, die hoeven van jou echt niet. Hier in de wijk zijn veel boeddhisten te vinden: er prijkt er eentje op zo’n tuincanvas bij achterburen, er staat er eentje op een steigerhouten bankje tussen een gieter met een plantje erin en een stenen vogeldrinkbak in, een andere met van die enorme oorlellen staat verstopt op een vensterbank, half verscholen achter een optrekgordijn. Maar jij ziet ze overal en altijd. En dan maar jezelf wijsmaken: ‘Boeddha is niet eng, Boeddha is maar een beeldje. Die doet niks!’ Net zolang totdat je bevestiging krijgt van ons.

En zo heb je steeds een fascinatie. Momenteel voert de Efteling de boventoon. Met name de Sprookjesboom (jullie kijken op schooltje de dvd’s) en Holle Bolle Gijs (die matroos is ook serieus een engerd). Je wil op YouTube filmpjes kijken, maar houdt mij stevig vast. Vooral als die boom gaat praten en bewegen. ‘Hij heeft oogjes en een mondje en hij vertelt verhaaltjes. Hij is niet eng’, zeg je dan. Maar het komt er weinig overtuigend uit. En het ‘onride’ filmpje dat je door de Carnaval Festival heen loodst: Jokie vind je echt een held, maar die Oosterse maskers die in beeld verschijnen, even wegkijken en slikken hoor. Je weet precies wanneer ze in beeld komen en vraagt aan mij of ze al geweest zijn.

Bijna tweeënhalf en dus nog een half jaar de tijd om klein te zijn. Om de plaatselijke kinderboerderij als dierentuin te beschouwen, de glijbaan in ons speeltuintje als achtbaan te ervaren en in het bos zelf liedjes bij de paddestoelen te zingen alsof we in het Sprookjesbos zijn. Over zes maanden mag je de baardtrimmer van je vader vast even lenen om die over je tot nu toe smetteloze babyface te laten glijden.

Dit vind je vast ook leuk

6 Reacties

  • Reageer Kelly 16 januari 2016 at 14:51

    Wat een mooi verhaal weer. Heerlijk om zo nog meer mee te mogen en kunnen genieten met jullie. Wat is het toch een bijdehandje die kleine Lo!

  • Reageer Yvonne Glas 16 januari 2016 at 16:53

    Wat weer een heerlijk verhaal …tovert een glimlach op mijn gezicht ! Al die uitspraken #geweldig

  • Reageer Saskia 17 januari 2016 at 21:14

    Oh Fleur, wat schrijf je heerlijk! Ik zie het helemaal voor me… die lieve, kleine, bijna stoere Lode.

  • Reageer Jessica 18 januari 2016 at 17:11

    Ah lieve Lo, mama is een meisje! Ik hoor het hem zeggen! En die fascinaties, zo herkenbaar van Jelmer, die overigens tegenwoordig de meest stoere stunts uithaalt op zijn step. Zal ik de micro weer eens meenemen? X

  • Reageer Lolo’s lievelingsen – Fleur Poelstra 15 juli 2016 at 20:42

    […] jaar bent…’ En dan ineens is het zover: je wordt drie over een paar nichtjes slapen! De beloofde step staat in de schuur, de skatebaan is betreden – met zonder step, maar zelfs dat was […]

  • Reageer Er was eens een belofte… – Fleur Poelstra 31 juli 2016 at 19:43

    […] al geweest en jij smulde nog steeds van hun verslagen, filmpjes op YouTubes (die onrides zijn echt de beste voorbereiding ooit) en verhalen uit het Gouden Boek over het Sprookjesbos. Nou […]

  • Laat je reactie achter