Voor Goof

Ergens in april

1 april 2016
DSCF6987-2

En dan ineens is het daadwerkelijk april. De maand die als een soort stip aan de hemel stond al die tijd, de datum waarover niet gesproken mocht worden, de dag die je wist dat zou komen.

Toen je net geboren was, wenste ik soms dat die eerste onzekere weken voorbij zouden vliegen. Maar nu je zondag alweer een half jaar bij ons bent – zes maanden! zesentwintig weken! – kan ik wel huilen hoe snel alles is gegaan. Ineens is het daadwerkelijk april. De maand die als een soort stip aan de hemel stond al die tijd, de datum waarover niet gesproken mocht worden, de dag die je wist dat zou komen. Gisteravond moesten we met je broer naar de huisartsenpost en die bevindt zich in het ziekenhuis waar ik jou baarde. De route erheen, ik herleefde iedere minuut levendig. Alsof het zes weken geleden was. Maar drie oktober was echt de dag die mij jouw moeder maakte en zondag is het echt een half jaar later.

Het leek een eindeloos verlof, ‘ergens in april’ weer aan de slag, als jij al lekker stabiel en groot gegroeid was. Als jij heel misschien al een heel klein beetje een ritme had ontwikkeld en als jij aan de vaste hapjes ging beginnen. Dagen, weken, maanden gingen we samen zijn. Zes van de zeven dagen met Lode erbij en de woensdag echt met z’n tweetjes. Om aan elkaar te wennen, om samen dutjes te doen, om je babygeur continu op te snuiven zodat ik die nooit meer zou kunnen vergeten.

De krampjes kwamen, erger dan bij je broer. De gevreesde krampjes die iedereen altijd noemt in zijn relaas over de eerste weken ouderschap. Lode had ze natuurlijk ook, maar jij krulde je op, trapte met je beentjes. Ach, krampjes.. Maximaal twaalf weken. En inderdaad, voordat we het ons konden beseffen, poepte je je luier vol zonder een kik te geven.

De nachten waren (ik gebruik stiekem de verleden tijd, beter en eerlijker zou hier de tegenwoordige tijd gebruikt moeten worden) gebroken en vaak zelfs eerder nog versplinterd. Soms omdat je het gezellig vond om tegen me aan te liggen, meestal omdat je stierf van de honger. En eerlijk, ik genoot van iedere nachtvoeding. Nam me voor om dat te doen totdat ook deze fase in rook was opgegaan – nou duurt dat wachten maar voort en moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat er van lol of plezier weinig over is. Maar echt, tot je een maand of vier was hadden we enkel warme, lieve en knusse nachtelijke dates, geen centje pijn.

Je past al niet meer in de babybak van de kinderwagen. Je lag klem in je co-sleeper. Je bent 8,4 kilo en 69 cm. Bijna verdubbeld in gewicht! Zeventien centimeter langer! Maar als ik je op woensdag drop op de crèche ben je ineens weer mijn echte kleine baby. Als je verdriet hebt en alleen maar op mij wil kruipen, voel je weer aan als die hulpeloze newborn. Als je ’s nachts bij me gedronken hebt en dan knorrend tegen me in slaap valt, dan is daar weer m’n kleine Goofje. M’n zachte, tevreden, knuffelbare kleintje. Ik vind je nóg liever dan ik ooit durfde te hopen.

Dit vind je vast ook leuk

5 Reacties

  • Reageer Kelly 1 april 2016 at 19:31

    Bizar, een half jaar alweer! De tijd vliegt écht en ik kan me zo goed voorstellen dat het soms moeilijk is om dat te beseffen! Maar het ouder worden brengt ook allemaal leuke dingen met zich mee gelukkig!

    X

  • Reageer Kady 1 april 2016 at 19:50

    Jeetje een half jaar alweer.. De tijd vliegt echt! De laatste vrije weekjes nog volop genieten.. En blijf vooral schrijven, het leest zo fijn..♡

  • Reageer Louise Quist 1 april 2016 at 20:41

    Ow lieverd wat heerlijk dat je zo lang thuis heb mogen zijn!!! En wat zal je hem gaan missen..!! Ik herken mezelf zo in je verhaal.. Die krampjes die elke moeder verschikkelijk vind.. Maar vooral die nachtvoedingen dat momentje van jij en ik en verder niemand.. Je hoeft niks te delen.. Alleen jullie twee.. En dan daarna een voldane zucht en knorren als je ze weer weg legt… Ow meis.!! Ik voel je helemaal.. Norah nu twaalf weken.. Één dag gewerkt.. Maar voelt alsof ik de kraamtijd al vergeten ben denk aan jou!! Maar geniet van je laatste daagjes samen! Zo bijzonder..!! Dikke kus voor lieve Goof en Lode liefs, Louise (my_little_family_of_four)

  • Reageer Manon 1 april 2016 at 21:58

    Time flies… mooi geschreven Fleur en geniet nog maar dubbel en dik van de laatste 10 dagen! Dikke kus x

  • Reageer Hilde ( stinhil) 2 april 2016 at 19:29

    Mooi! Ik heb weer tranen in mijn ogen.
    Wat fijn dat je een half jaar thuis kon zijn. Nog even genieten de komende dagen, maar ook daarna! Bedankt voor het herkenbare verhaal.

  • Laat je reactie achter