Moederen

Een moeders dilemma

23 februari 2016
DSCF7167

De stiefmama van Assepoester blijkt vergeleken met de nachtelijke versie van mij een ware Moeder Teresa. Stijn wilde me vannacht zelfs een Snickers aanbieden om weer een flard van zijn vrouw-bij-dag te herkennen.

Voordat ik ein-de-lijk naast m’n bed sta, ik geen last meer heb van een slapende arm of m’n nachtblindheid, is het onschuldige steuntje waarschijnlijk een hevige huilbui geworden en zijn de poppen echt wild aan het dansen.

Begrijp me niet verkeerd. Nachtvoedingen horen erbij, ik heb me er compleet op ingesteld en reken erop dat ik nog minimaal een paar maanden zoet ben met deze activiteit. Maar de laatste weken was ik gewoon enorm verwend met een tevreden baby die slechts eenmaal wakker werd van een knorrende maag. Nou waren het de laatste nachten voornamelijk zijn darmen die hem parten speelden en vond hij het vooral gezellig om ook even bij me te liggen, maar man, wat ben ik dan moeilijk wakker te krijgen.

Eerder schreef ik al dat ik dacht dat ik de enige moeder was die niet huilde tijdens geboortes, ik ben dus ook zo’n zeldzaam exemplaar die haar eigen baby niet hoort. Geen kreuntje, snikje of zelfs huilpartijtje komt bij mij in dromenland binnen. Waar manlief al wakker wordt van een zuchtje, is er bij mij echt wel een begeleidende schuddende arm of porrende schouder bij nodig: ‘Hé, je baby is wakker! Ga!’ Met als gevolg dat Stijn iedere keer de piñata is. Voordat ik ein-de-lijk naast m’n bed sta, ik geen last meer heb van een slapende arm of m’n nachtblindheid, is het onschuldige steuntje waarschijnlijk een hevige huilbui geworden en zijn de poppen echt wild aan het dansen.

En als ik dan eenmaal wakker ben, snauw ik, chagrijn ik en grom ik. Maar heus, ik doe dat allemaal half slaapdronken. Herinner me soms niet eens meer of en wanneer ik in de nacht gewekt werd, alsof het op de automatische piloot gebeurde. Als een soort voed- en verschoonrobot. Goof slaapt nu nog veilig en knus bij ons op de slaapkamer, de overstap naar z’n eigen plek wordt echt bemoeilijkt door mijn waardeloze alertheid des nachts. Aan de ene kant prima om niet op iedere scheet te reageren, maar aan de andere kant…  Van een wakker huis in de vroegste uurtjes is nog nooit iemand vrolijk geworden.

Help. Weer zo’n moeders dilemma.

Dit vind je vast ook leuk

3 Reacties

  • Reageer Kelly 24 februari 2016 at 14:49

    Hahaha, heerlijk beschreven! Soms zou ik willen dat ik wat minder snel wakker zou worden van het minste of geringste geluidje. Doe mij een beetje van jouw diepe slaap! 😉

  • Reageer Stella 24 februari 2016 at 19:44

    Hihi hier hetzelfde hoor. Maar het komt goed, ooit .. Hopelijk slaapt Goof snel door en kan hij zo op z’n eigen kamertje tukken

  • Reageer charissa 25 februari 2016 at 14:10

    Tja, tja lastig. Maarja, dan leg je neem ik aan een babyfoon in zijn kamer. En dan wordt nog iedereen wakker haha. In je slaapkamer ben je tenminste lekker dichtbij. Nee, ik begrijp het dilemma. Misschien een nachtje proberen? Wie weet slaapt Goof ineens door op zijn eigen kamer? En als het niet goed voelt. lekker naast jullie laten liggen en HELE goede oordoppen kopen voor Stijn haha

  • Laat je reactie achter