Fleur zeurt

Over kloven en kolven

19 februari 2016
DSCF6987-2

‘Als hij morgen nog steeds aan het afvallen is, moet je toch echt gaan bijvoeden hoor!’ ‘Als die kloof niet dichtgaat, zou ik toch eens de fles gaan overwegen.’ Of ‘dat hij zolang aan de borst wil drinken is niet normaal, met kunstvoeding ben je echt sneller klaar!’ Zomaar een paar opmerkingen die ik, moeder die aangaf heel graag borstvoeding te willen geven, in twee kraamweken door professionals naar m’n hoofd geslingerd kreeg. Nee, ik zou me niet gaan mengen in de actuele discussie die het boek ‘De Melkfabriek‘ van Sofie van den Enk heeft doen opleven (ze komt zelfs bij RTL Late Night vanavond), maar toen de doktersassistente vanmorgen met een soort ongeloof in haar stem aan me vroeg of ik ‘nog steeds volledige borstvoeding gaf’ kwam de behoefte weer opborrelen. De gevreesde maffia zal mij nooit mogen verwelkomen – ook al ben ik lid van ‘team borstvoeding’ – maar over een opmerking als ‘ik wilde zo graag zelf voeden, maar het lukte niet’ kan ik me écht opwinden en hoezo heb ik juist absoluut niet de ervaring die ik nu overal lees dat borstvoeding een ieder schaamteloos wordt opgedrongen en voel ik eerder het tegenovergestelde wanneer ik vertel dat ik Goof zelf voed?

Als een kraamhulp zegt ‘jeetje meid, ik was zelf al lang gestopt’ dan bedoelt ze dat vast echt heel lief, maar daar schiet je als kraamvrouw bar weinig mee op.

Dat (schoon-)moeders of vriendinnen je willen steunen door je te zeggen dat de fles echt geen doodzonde is, dat je man heel voorzichtig aankaart dat hij flesvoeding geen enkel probleem vindt: oké, logisch. En ook wel fijn ergens. Zij willen hun onvoorwaardelijke liefde tonen, je laten voelen dat zij achter al jouw keuzes staan. Maar dat de verloskundige, het consultatiebureau én de kraamhulp allemaal zo slecht op de hoogte zijn van borstvoeding en alles wat daarbij komt kijken, dat verbaasde me. Het gehele principe van borstvoeding op gang krijgen door veel aan te leggen (‘je moet nu echt naar minder voedingen toe hoor!’), de misschien wat minder fijne constatering dat het starten ermee best wel pijnlijk kan zijn ondanks zorgvuldig aanleggen en een goede tepelverzorging (‘het mag geen pijn doen hoor, dan doe je wat fout’) en dat even doorzetten of een steuntje in de rug soms geen overbodige luxe is: ze hadden werkelijk geen idee – of ik had gewoon botte pech met mijn team, dat kan natuurlijk ook.

Maar ik ben bang dat dat het niet is. Om me heen hoor ik genoeg over – en van – gevallen die roepen dat ze ‘écht borstvoeding wilden geven’ maar die stopten omdat het niet lukte. Hoezo lukte het dan niet? Ik geloof echt en oprecht dat ik veel van jullie pijn doe door te twijfelen aan deze opmerking en hij gaat echt niet voor iedereen op, maar ik denk dat de meeste vrouwen (heus niet allemaal!) gewoon borstvoeding kunnen geven als ze a) echt willen b) goed voorgelicht worden c) gesteund worden. Als je iets per se wil, heb je er wat voor over. Dus ook onzekerheid, pijn, ongemak, een telefoontje naar een lactatiekundige, een consult om te leren aanleggen (het gaat niet allemaal vanzelf!). Als je in je achterhoofd misschien stiekem al denkt dat het toch maar een hoop gedoe is en je best neutraal tegenover flesvoeding staat, dan is er weinig voor nodig om vroegtijdig op te geven. Ik gebruik inderdaad de term ‘opgeven’ omdat de eerste intentie er wel leek te zijn, de wil om het tot een succes te maken, maar blijkbaar niet voor de volle 100%.

Als een kraamhulp zegt ‘jeetje meid, ik was zelf al lang gestopt’ dan bedoelt ze dat vast echt heel lief, maar daar schiet je als kraamvrouw bar weinig mee op. Liever kan zij haar kundige oog eens op je techniek werpen of even aankaarten dat er ook experts zijn die je op weg kunnen helpen. Zo van: jij wilde echt, ik wil je ondanks de emoties die je nu ervaart even herinneren aan die wens. Je hebt je misschien maandenlang verheugd op een klein baby’tje aan je borst, laat deze paar dagen daar niet zomaar verandering in brengen. Maar lukt het ondanks extra hulp, tips en een nachtje erover slapen (bij wijze van dan hè, slapen in de kraamweek stelt nog minder voor dan slapen op een schoolkamp) dan kan zij je helpen met een vloeiende afbouw en overstap. En met deugdelijke tips, bemoedigende woorden en een koud en gekneusd koolblad.

En nee, ik heb het nu niet over jou met ontembare overproductie, teruggetrokken tepels, borstontstekingen. Echt niet. Iedereen weet zelf donders goed wat ze in werking heeft gesteld om de borstvoedingsperiode tot een soepel lopende symbiose tussen jou en je kindje om te vormen. Nee, ook niet over jou die de wens ook had en er álles aan deed en wel de hulp kreeg die daarvoor nodig was. En nee, borstvoeden moet niet de norm worden of zijn, want de vrouw die zelf bedenkt dat het absoluut niet bij haar past, die bij een eerder kind heeft ervaren dat het niet werkte, die als een huis opziet tegen weer zo’n traumatische tijd met kolven en kloven, die al voor de baby z’n intrede maakt beslist om vanaf dag 1 de fles te geven: chapeau. Dit is wat jij wil, hoe jij het voor je ziet, waar jij je lekker bij voelt. Al proef ik soms een soort schrijnende schaamte bij deze flessenfans, ‘ik weet dat borstvoeding beter is, maar…’. Joh, stop! Jij wil dat. Jij wordt moeder. Jij bent er oké mee. Ga je niet verdedigen, echt niet.

Ik zou alleen maar wensen dat ik de zin ‘het is me niet gelukt om borstvoeding te geven’ wat meer kan gaan accepteren. Ik gun je gewoon de begeleiding die je nodig hebt áls je voor borstvoeding zou kiezen. Ik heb persoonlijk namelijk totaal niet het gevoel of idee dat borstvoeding opgedrongen wordt zoals ik nu overal lees, ik moest me juist continu verdedigen om tóch door te gaan en niet tegen mijn wil in de overstap naar de ‘makkelijke, pijnloze, doorslaapstimulerende, tijdvoorjezelfvrijmakende, rustgevende’ fles te maken.

Dit vind je vast ook leuk

22 Reacties

  • Reageer Linda 19 februari 2016 at 16:28

    mooi geschreven Fleur! ben het helemaal met je eens.
    en wat schrijf je fijn!

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:27

      Dankjewel voor je lieve compliment, waardeer ik!

  • Reageer Ruth (kukeluusje) 19 februari 2016 at 16:31

    Oh help! Kraamtranen had ik nog niet gehad en ik lees je stukje en ze komen ineens. Het gaat hier sinds Vieve er is erg moeizaam en ik wil zo graag. Zo frustrerend. Bij Lauren ging het ook niet vanzelf en alles wat je maar kan bedenken hebben we gehad, maar heb uiteindelijk een fijne periode kunnen voeden. Ik hoef daar geen schouderklopje voor te hebben, maar ik.was best wel een beetje trots op. Heb zo vaak op punt gestaan om te stoppen en de kolfflesjes vlogen dikwijls door de kamer, maar uiteindelijk maakte ik toch de keus om door te gaan . Gelukkig heb ik een fijne vent die er alles aan doet om het een stukje aangenamer te maken en heb ik ook nu weer fijne begeleiding gehad qua kraamhulp, verloskundige en ook kan ik zo bij een goede lactatiekundige terecht. Zo herkenbaar het laatste stukje wat je schrijft.. Het verdedigen om toch wel door te gaan. Bedankt voor je fijne stukje Fleur, doet me goed ♡

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:28

      Aaaah lieve Ruth, gelukkig las ik via IG dat de bv goed op gang aan het komen is. Ik vind je een sterke vrouw – via foto’s en tekst – dus jij komt er wel. Dikke kus voor de mooiste Vieve. Echt, wauw.

  • Reageer stephanie "Chefstef-Fotografie" 19 februari 2016 at 19:49

    Je schrijft zo fijn Fleur! Ik kan me er niks bij voorstellen dat het niet lukt.. Bij Mae ging het helemaal vanzelf en hoop ook echt dat het straks bij d’r zusje net zo goed gaat.. Verder had ik expres een kraambureau gekozen die tegelijkertijd lactatiekundige hebben rond lopen mocht het moeizaam gaan. Vooral nog lekker genieten van het voeden van Goof!

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:29

      Dat komt vast helemaal goed bij je nieuwe meisje lieve Stef. Het wordt al best spannend he?! En slim om je kraambureau aan dit soort eisen van jezelf te toetsen!

  • Reageer Carine 19 februari 2016 at 20:03

    Wat een geweldige blog weer Fleur! Ik ben het totaal met je eens. Iedereen kiest zelf voor borst- of flesvoeding maar als je voor de borst wil gaan verdient iedereen de juiste begeleiding. Hier ook het gevoel van een kleine piranha aan de borst de eerste weken. De tranen stonden in mijn ogen bij elke voeding. In de borstvoedingsboekjes las ik alleen maar dat het “gevoelig” was en dat als het pijn doet je zeker verkeerd aanlegt. Maar dat was niet het probleem. Ik merkte dat ik het moeilijk vond om het te bespreken met de kraamzorg en was zo blij met mijn moeder die zich nog wel wist te herinneren dat het bij haar ook pijn deed maar dat het echt minder werd. Wel twijfelde ik aan mijzelf waarom wist ik dit niet? Ik heb toch geneeskunde gestudeerd en daarnaast bijna een jaar op de kraamafdeling gewerkt! Geen enkele moeder zei tegen mij dat het zo pijn deed… Nu weet ik dat als je er gericht naar vraagt veel meer vriendinnen en vrouwen in het ziekenhuis er last van hebben. Door het bespreekbaar te maken hoop ik dat deze vrouwen uiteindelijk de steun krijgen die ze nodig hebben om de borstvoeding die ze zo graag willen geven te laten slagen en anders in ieder geval het gevoel te hebben dat er geen reden tot schuldgevoel is als ze uiteindelijk voor de fles kiezen. Zelf heb ik uiteindelijk een jaar borstvoeding gegeven met veel plezier!

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:31

      Alsof ik mezelf terug lees, zo bijzonder. En die pijn: als iemand me gewoon zei dat dat wél kon en dat het echt minder werd.. Dat scheelde serieus een heleboel. Het zou echt een verlichting zijn als wij vrouwen eerlijk en lief tegen elkaar zouden doen op alle fronten. Nogmaals dank voor je bericht!

  • Reageer Karlijb 19 februari 2016 at 22:45

    Amen!

  • Reageer Kelly 19 februari 2016 at 22:56

    Mooi geschreven weer Fleur! Ik had gelukkig een héle fijne kraamverzorgster die me juist door de eerste, moeilijke dagen loodste en ervoor zorgde dat de borstvoeding goed ging lopen. Ze bleef elke voeding bij me staan, hielp steeds met opnieuw aanleggen als dat nodig was, gaf tips en bemoedigde me! Dat wens ik elke nieuwe moeder toe. Ik stopte met borstvoeding, omdat ik dat zelf wilde en me daar goed bij voelde. Ik hoop dat het bij een tweede kindje weer zo kan/mag gaan!

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:32

      Dat klinkt als een engel! Wat een mazzel. Mocht er ooit een tweede kraamperiode zijn, dan weet je al wie jouw voorkeursverzorgende wordt. Echt goed om te lezen dat het ook zo kan gaan!

  • Reageer Wieneke Marie 20 februari 2016 at 07:38

    Nou ik heb het gelezen hoor! :) Wel honderd dingen wil ik zeggen (doe ik niet). Super knap dat je het tot nu gered hebt! Het is en blijft een heet hangijzer. Zoveel verschillende meningen/adviezen/etc. Ben trouwens echt geschrokken dat iemand op IG zei dat het CB commentaar had op dat iemand gestopt was. Fout! Niet oordelen, maar vragen: hadden wij meer voor je kunnen doen? Ik heb de ophef over het boek gemist trouwens, misschien beetje bewust.

    Ik heb nog nooit eerder gereageerd, wél alles gelezen. Je schrijft fijn!

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:33

      Dankjewel voor je reactie, waardeer ik echt. En een heet hangijzer is denk ik zwak uitgedrukt.. Gevaarlijke materie om me in te mengen, maar ik wilde het toch uiten. Herkende me totaal niet in de geschetste borstvoedingsmaffiataferelen en kon me er slecht in inleven. Soms lucht schrijven op!

  • Reageer Kelly 20 februari 2016 at 07:44

    Ik denk dat er veel afhangt van je kraamhulp. Au wat deed het pijn, maar wat was ze lief, ze stond bij me om telkens opnieuw aan te leggen en masseerde ophopingen weg zodat er niets zou gaan ontsteken. Ze was jonger dan ik maar daadkrachtig en dat had ik als labiele net geworden moeder nodig, want ik wilde heel graag! Liefde voor kraamhulpen die naast je staan en niet tegenover je <3

    • Reageer Fleur 21 februari 2016 at 14:34

      Mooi gezegd, iemand die naast je staat in plaats van tegenover! Net zo iemand die met je praat in plaats van over je. Hulde voor zulke hulpen!

  • Reageer Ellen 25 februari 2016 at 13:23

    Ik krijg echt tranen (in positieve zin) in mijn ogen als ik jouw stuk lees. Ik was dus zo een vrouw die heel duidelijk wist dat ze borstvoeding wilde geven, de juiste steun en hulp had en de eerste 8 dagen na de bevalling stond alles in het teken van het op gang proberen te krijgen van de borstvoeding (inclusief gescheurde tepels, doorgeknipte tongriem, 2 verschillende lactatiekundige etc.). Dagen lang heb ik gehuild omdat het niet lukte, omdat ik het wilde en omdat alles wat ik probeerde tot niets uitliep. Toen ik uiteindelijk compleet ongelukkig de hele dag aan het kolven was en bijna bij het moment aangekomen was dat ik niet meer kon genieten van mijn prachtige kindje. Nog weken lang heb ik tranen weggeslikt bij het maken van de kunstvoeding flessen. Als ik over een tijdje wellicht een 2e kindje mag krijgen, probeer ik het opnieuw

    • Reageer Fleur 28 februari 2016 at 19:44

      Lieve Ellen, heftig! Heel heftig! En natuurlijk is het enorm balen als het anders loopt dan verwacht. Maar jij kan in elk geval zeggen dat je er alles aan hebt gedaan en dat je -gelukkig- ook alle hulp erbij hebt gehad die je nodig had. En die afweging lijkt me de enige juiste: genieten van je kind!

  • Reageer Marissa 26 februari 2016 at 23:06

    Bam! Fijn om te lezen dit, ik denk het vaak, jij schrijft t. Hier “lukte het ook niet” makkelijk dus bedoel ik dan 😉 alle, van borstontsteking tot en met tepelhoedje voeden want de vellen hingen eraan van lactatieconsult tot koolbladeren in mn bh, ellende gehad, maar ik zette door! Totdat ik weer moest werken en ervoor koos om niet te kolven op mn werk, die avond/ochtend voedingen duurde nog net geen 2 weken, maar dat is een ander verhaal dan en ook weer een eigen keus! 😉 kus voor jouw!

    • Reageer Fleur 28 februari 2016 at 19:46

      Hee Marissa! Goed om te horen, en makkelijk is het volgens mij echt maar voor de ‘happy few’ want als je door gaat vragen… Nouja, er rusten dus ook nog eens allerlei taboes op pijn en opgeven omdat je het niet trok. En als je er voor je gevoel echt alles voor deed en je hebt er ook hulp en steun bij gehad, dan is dat zo’n ander verhaal, daar zijn we het geloof ik wel over eens. Kus terug!

  • Reageer Hans Treffers 28 februari 2016 at 18:31

    Mooi stuk! Ik heb als partner meegemaakt dat het niet vanzelf gaat en heb daar waar het kon mijn steentje proberen bij te dragen. Finger feeding tot de kramp in men handen schoot

    Maar alle lof voor de vrouwen die BV geven en voor zei die dat niet doen, jullie lichaam jullie keuze en voor beide keuzes verdienen julie alle mogelijke steun en begrip.

    • Reageer Fleur 28 februari 2016 at 19:48

      Ha Hans, wat goed om te lezen dat er zulke meelevende partners zijn, wordt mijn hart lekker warm van. Gelukkig hier ook eentje die alles zou doen wat er zou bestaan! Scheelt echt alles hoor. Alleen al dat je zegt: ‘jullie lichaam, jullie keuze’ betekent dat je het echt snapt. Dankjewel voor je reactie, vind ik leuk!

  • Reageer Hans Treffers 28 februari 2016 at 19:19

    * zij die dat niet doen

  • Laat je reactie achter