Voor Goof

Naar schooltje

16 februari 2016
DSCF7167

Mijn eigen maaksel, mijn meest kostbare en dierbare bezit, zomaar achterlaten in een onbekende omgeving, in onbekende handen.

Vandaag voelt als een soort laatste avondmaal. Een dag waarop ik je extra veel zelf probeer te voeden om een bodem te leggen voordat je morgen naar ‘schooltje’ gaat (zo noemt je broer het kinderdagverblijf altijd), de crèche waar al die vreemde juffen je de fles gaan proberen te geven. Een doodgewone-maar-toch-ook-weer-niet dinsdag waarop je vader en ik voor de allerlaatste keer de enige zijn die jouw luier verschoonden, jouw gevoelige huidje insmeerden, jouw lieve buikje kriebelden. Vroeger voelde ik me precies zo wanneer ik de volgende dag een toets of tentamen had.

Lees meer

Persoonlijk

Waterlanders galore?

11 februari 2016
DSCF6612-2

Ik was nooit echt een jankerd hoor, en daar bracht het moederschap weinig verandering in. Oké, de kraamweek van Lode als grote uitzondering. Daar vloeiden in een paar dagen meer tranen dan in mijn twintigerjaren bij elkaar. Om álles voelde ik ze prikken en probeerde ik ze kansloos weg te slikken. Omdat ik Lode zo lief vond, omdat hij zo lekker rook, maar ook omdat de borstvoeding zo pijnlijk was, m’n hechtingen zo branden tijdens het plassen, de visite op onmogelijke tijden kwam, Lode précies tijdens het bezoek van een oom en tante die ik al tijden niet zag honger kreeg en omdat hij ieder uur ouder werd en dus minder baby.

Ik zou voortaan moeten huilen bij het journaal, programma’s over dierenmishandeling en zelfs bij semi-sentimentele shows als ‘All you need’ of ‘Spoorloos’.

Lees meer

Moederen

Houtsnipperkoekjes bakken

8 februari 2016
DSCF6131

Vroeger snapte ik niet waarom mijn moeder altijd zo enorm moest lachen om een sketch van Brigitte Kaandorp die een dag uit het leven van een moeder schetst. Ik vond vooral het accent van Brigitte bloedirritant en kon me maar weinig voorstellen bij deze aanstellerij. Inmiddels ben ik stukken minder onwetend en grinnik ik om alle herkenbare queesten. Hoe leg je een niet-moeder uit dat op sommige doordeweekse dagen een survival door modderig en bergachtig terrein een relaxter alternatief zou zijn?

Zo’n dag waarop je voor het ontbijt eigenlijk al achterloopt op schema. Om de beurt douchen tussen de ochtendvoeding, havermout, tanden poetsen, vitaminedruppeltjes uitdelen, poepluiers tot de nek aan toe verschonen (waarom zijn niet alle rompers gewoon zwart?) en afwasmachine uitruimen door. Snel genieten van een bak koffie tijdens het haren föhnen en dat werkt tegenwoordig het beste wanneer ik Goof in zijn bedje leg want die slaapt heerlijk op dat baarmoederimiterende geluid. Dan weer naar beneden waar Lode inmiddels de boel afbreekt. Na twaalf uur slaap zou ik ook zoveel energie hebben! Naar buiten willen! Loopfietsen! Steppen! Maar helaas, even onmogelijk want broertjeklein slaapt.

Lees meer

Herinneringen

Een nerd pur sang

31 januari 2016
DSCF6369

Als tweejarige verbeterde ik m’n vader tijdens fietstochten dat een bloem niet paars maar lila was en een auto niet blauw maar turqoise. Urenlang beluisterde ik met een enorme koptelefoon de cassettebandjes met luisterboeken van Richard Scarry. Ik leerde mezelf lezen en schrijven nog voor ik naar school mocht en bracht hele middagen door in de bibliotheek. Een nerd pur sang. Tel daar talloze pakken kopieerpapier en monsterdozen Bruynzeelkleurpotloden (de doos met de fazanten erop was favoriet en de roze potloodjes veranderden als eerst in stompjes) bij op en dan vat je de jonge Fleur wel samen.

Een meisje met een hoedje aan een tafel met een glas limo met een rietje en een schaal met fruit onder een parasol met ananassen erop.

Lees meer

Herinneringen

My Own Summer

27 januari 2016
Kriek-drinken-met-vriend-2

14 juli 2008

En daar zit ik weer, met een veel te bomvol hoofd. Vol met koppijn en andere ongezellige dingen. Geforceerd zinnen aan het verbeteren, proberen een nieuwe hoofdstukindeling te verzinnen, het geheel wetenschappelijker en dus oersaai aan het maken. De groene muren komen op me af. Zelfs de mooie bos bloemen van mam kan me niet opvrolijken.

Ik kan me wel een betere tijdsbesteding in mijn vandaag begonnen vakantie bedenken. Met een lekker boek bijvoorbeeld, dat zo spannend is dat ik het in een keer uit wil lezen, in het zonnetje, de nieuwe Sigur Rós op de achtergrond, frambozensmoothie erbij met een roze rietje erin. Of met mijn liefste stoere Stino in een onbekende stad verdwalen en dan terecht komen in een schaduwrijk en helemaal leeg park, vol met bloemen en grasvelden waar we lekker kunnen liggen dromen. Of keihard over de dijken gaan fietsen, met de wind gierend langs mijn oren, net zo lang totdat mijn gedachten allemaal weg zijn gewaaid en dan uitrusten aan de oevers van een meertje tussen de meerkoeten, reigers en ooievaars.

Lees meer

Moederen

Boodschappenjongen

24 januari 2016
DSCF6035

Een Albert Heijn in een nieuwbouwwijk. Zo eentje van het kaliber ‘noodbouw’ waar je nét tussen de schappen door past met je kinderwagen. En dan rond de klok van 17:30, wanneer heel werkend Nederland nog even snel een avondmaaltijd bij elkaar gaat scharrelen.

Ik met m’n kinderwagen en m’n peuter die per se een eigen karretje wil (zo eentje die hielen en schenen van onoplettende medeshoppers lelijk kan verwonden).

Zelf erger ik me altijd aan senioren die dit tijdstip benutten om op hun dooie akkertje iedereen in de weg te lopen met winkelwagen en van die bejaardenboodschappentassen op wieltjes. Maar ik betrap mezelf erop dat ik minstens zo vreselijk ben. Ik met m’n kinderwagen en m’n peuter die per se een eigen karretje wil (zo eentje die hielen en schenen van onoplettende medeshoppers lelijk kan verwonden). En dan ‘even’ wat kleine boodschapjes doen. Manoeuvrerend tussen de gestreste bellende zakenmannen, de uitgeputte harde werkers die al improviserend groente, aardappels en vlees inruimen. Af en toe even een lachje ‘sorry dat Lode zo lomp is’ en ‘oeps, ik waarschuwde nog dat hij niet moest botsen’.

Lees meer

Fleur zeurt

‘Hand voor je mond!’

21 januari 2016
DSCF6052

Dat 7 paar waterige oogjes met eronder op de ademhaling ritmisch bewegende groene snottebellen je al aankijken als je Lode op het kinderdagverblijf dropt. Het is dan een kwestie van wachten tot ook hij zijn zeehondenhoest weer activeert. Helaas is broertjelief er net zo min tegen bestand en komt bij hem het snot inmiddels uit z’n traanbuizen, in z’n luier en hoor ik het in z’n holtes pruttelen.

Je waarschuwt vriendinnen met kinderen voordat je op visite komt dat je twee snotmonsters meeneemt ‘ach die van ons ook al weken’ en probeert moedeloos voor de vierhonderddrieëntwintigste keer ‘hand voor je mond!’ bij de vitrine van de slager of middenin de Albert Heijn. Overal oogst je van die meelijwekkende knikjes van herkenning, of ‘jeetje die heeft het te pakken zeg’ – want eerlijk, Lode kickt best op al die aandacht en is niet te beroerd om zijn van zichzelf al bizar harde hoest nog wat steviger aan te zetten. Showman pur sang.

Lees meer

Voor Lolo

De baby die iedereen verraste

19 januari 2016
_MG_6232

Min en min wordt plus. Wiskunde was nooit m’n lievelings – al haalde ik door privébijles van Stijn (ja, wij gaan looooong way back) een ruime 9 voor m’n eindexamen – maar die basisregel kent iedereen. En hij gaat blijkbaar nog echt op ook. Allebei de nodige mankementen die kinderen baren een soort van utopie maakten, een gynaecoloog die ons al vrij jong met klem adviseerde om ‘vroeg te beginnen’ en vooral niet te lang te twijfelen om zijn hulp in te schakelen. Maar zo voelde dat niet voor ons en een sterke kinderwens leefde nog niet, dus lieten we het relaxed op z’n beloop. Zoals we toen ook waren. Feestje hier, festival daar, carnavallen, eten met vrienden.

Achtentwintig was ik. En wat deden m’n borsten ineens pijn. Maar dan echt pijn hè, dat je ze vast moet houden als je de trap afloopt. Zwanger zijn leek me niet echt aan de orde, dus een test stelde ik uit. Zou toch alleen maar tegenvallen.. Niet dus. Een dik vet kruis. Meteen naar m’n ouders toe. Niks geen kek shirt met ‘ik ben de allerleukste opa’ of een speen met ‘I love oma’, nee gewoon: ‘ik denk dat ik zwanger ben!’ Natuurlijk hoopte iedereen met ons mee, maar eerst maar eens zwart op wit. Zo’n test kan het best mis hebben. Met mijn geschiedenis met cystes en gerommel moet het wonder eerst op beeld getoond worden.

Lees meer

Voor Lolo

Een baardje

16 januari 2016
DSCF2476-2

Al sinds je tweede verjaardag roep je trots dat je vier jaar oud bent. Je steekt daar dan een willekeurig aantal vingers bij op en glundert zo resoluut dat iedereen je wel moét geloven.

Als je drie bent, dan ben je écht groot. Dan wil je een baardje zeg je. Net als papa.

Aan de overkant van onze woonwijk is een klein skateparkje waar de echte stoere jongens hun trucs uitvoeren op van die kleine stepjes. Je vergeet bijna te ademen (en te slikken, het kwijl loopt als een sliert uit je mond) als je gaat kijken welke stunts er worden uitgevoerd. Jij wil ook een step! En een crossfiets! ‘Als je drie jaar bent’, beloven we je dan steeds. Want als je drie bent, dan ben je écht groot. Dan wil je een baardje zeg je, net als papa. Jij bent een jongen, Goof is een broertje, papa een meneer met een baardje. En het allerliefste: ik ben een meisje.

Lees meer

Moederen

(Aan-)moederen

13 januari 2016
unnamed

Zo’n herkenbaar stuk van relaxte mama Elsbeth, ik had het zelf kunnen schrijven. Alleen had ik me van tevoren dus helemaal geen voorstellingen gemaakt over het moederschap. Bij Lode is alles me best wel overkomen als ik nu reflecteer op die eerste maanden. Ik heb m’n eigen gevoel vaak genegeerd, omdat die andere ervaren moeders het toch wel beter zouden weten dan ik?! Liet me overtuigen door ervaringsdeskundigen en stond met kromme tenen te kijken bij een doorhuilende baby (eenmalig geprobeerd) of ging krampachtig kolven om te checken of ik echt zo weinig melk had (en natuurlijk kolfde ik door de spanning nog geen half flesje).

Ik herinner me nog zo goed dat Lode was geboren en dat de kraamhulp hem toen ‘hupsakee’ in z’n eigen bedje legde. Ik twijfelde toen wel even, maar dacht al snel dat dat dan wel zo zou horen. Zie het gezicht van m’n moeder weer voor me, zo verbaasd dat m’n baby niet lekker op of bij me lag, hij was nog maar net uit m’n buik! En dat ik haar toen vroeg ‘mag ik hem pakken dan?’ Goof heb ik dan ook geen tel in het ziekenhuisbedje laten liggen, alleen maar op m’n borst bij me gehad. Omdat ik dat durfde en omdat de eerdere ervaringen me dus helemaal niet bevielen.

Lees meer