Fleur zeurt

Vicieuze fysiologie

27 april 2016
DSCF7167

Soms gaat er ineens een knop om. En dat gaat in mijn geval vaak vrij radicaal en meteen en nu en onmiddellijk. Een baby met genoeg spekjes en dikkere benen dan mij lief zou zijn (oké, voor een baby natuurlijk nog heel schattig en aandoenlijk) heeft geen drie – vier – vijf voedingen in de nacht meer nodig. De week waarin ik weer startte met werken, ontstond het besef. Door koorts en misère bij het arme ventje ebde het weg, maar van de week was het resoluut klaar. Dan maar een keer een zucht, een huil en een traan. Ik ga Goof niet meer voeden in de nacht (mitsen en maren uitgezonderd, echt ik ben zo slecht nog niet).

Ik las me in. Dagenlang. Op allerlei mamasites en moederblogs. Wetenschappers, ervaringsdeskundigen, mede-tobbers, slaapdokters, psychologen. ‘Samen slapen’. ‘Laten huilen’. ‘Dichtbij blijven’. Dat waren kort door de bocht de drie smaken. Puzzelen, overleggen met manlief, plan smeden en dan vooral m’n mindset ‘even’ veranderen. Geloof mij, dat laatste is echt heel pittig.

Hoe meer Goof dronk ’s nachts, hoe meer hij wakker was, hoe slechter hij weer in slaap kwam, hoe korter z’n dutjes overdag werden. Een vicieuze cirkel die na een ruim half jaar best eens doorbroken mocht worden. In het belang voor het kind, maar ook omdat wij inmiddels slaapwandelende en chagrijnige ouders waren geworden die van de ene sloot koffie naar de volgende dubbele espresso leefden. Diep in ons hart wisten we dat Goof het kon. Maandenlang was hij de meest voorbeeldige baby. Slapen als een os, wekken om te voeden – en knijpen in die spekbeentjes om hem wakker te houden – en altijd stralend het bed in, zonder mokken gaan slapen. Dus in de basis zou het moeten lukken.

De mantra ‘fysiologisch kan een baby vanaf zes maanden gemakkelijk zonder voeding de nacht door’ scanderend, startten we de eerste avond. Na een extra uitgebreide voeding en knuffelsessie werd Goof – die heeft er een radar voor hoor! – al binnen het uur weer wakker waardoor ik meteen aan het twijfelen sloeg. Waarom mag hij niet meer bij me drinken in de nacht? Hij zal het wel nodig hebben… Waarom vind ik mijn eigen slaap belangrijker dan het welbevinden van m’n kleine baby? Maar op alles vond ik m’n antwoorden. Goof werd iedere dag standaard op dezelfde tijden wakker, moest dan per se even aan de borst en kon dan pas weer doorslapen. Een soort gewoonte, behoefte aan even lekker bij me zijn, maar echt geen honger. In verwennen geloof ik niet, maar gewennen is hier duidelijk de kwestie.

Dus ik ging met kinderbedtijd naast Goof liggen die als een blok insliep. Om zijn vaste tijd 1:15 uur werd hij trouw wakker. Een paar tranen, een paar iets te harde uithalen (oh no, Lode slaapt!) maar het viel écht mee. En om 6:00 uur schrok ik wakker. Van de stuwing en de nood die m’n tieten voelden om geleegd te worden. Niet eens van Goofje. Die lag nog heerlijk rustig te ronken.

Volgende dag, zelfde plan, de riedel over de vicieuze fysiologie in m’n hoofd.. ‘Hij kan dit. Hij wordt goed verzorgd. We verdrinken hem in de liefde. We doen álles voor hem. Hij heeft leukere ouders als we eindelijk weer eens mogen slapen. Hij wordt er zelf beter van als hij beter kan uitrusten.’ In z’n eigen bedje ditmaal. Van 19:30 – 5:00 uur, af en toe een speentje erin, maar echt: hij sliep. Dit geeft de burger moed!

Het is nog maar een start, maar het voelt goed. Zelfs ondanks dat er van alles tegen m’n principes in druist. Ondanks dat het niet per se bij me past om niet stante pede op alle behoeften van m’n kinderen in te springen. Ondanks dat ik écht geniet van de nachtelijke knuffelvoedingen. Weltrusten. Zij die vannacht wel? ook? niet meer? gaat voeden, wees gegroet.

Dit vind je vast ook leuk

2 Reacties

  • Reageer Karlijn 27 april 2016 at 20:14

    Super knap lieverd…. Jij kan dit! Ik dacht altijd maar zo, als ik 2x per nacht een bakje m&m’s krijg, dan word ik er op den duur ook wakker voor, maar geloof me ik heb ze écht niet nodig! Heel veel succes vannacht, ik duim voor weer een goede nacht! X

  • Reageer Kelly 29 april 2016 at 18:06

    Super goed dat je doorzet! Je hebt het mooi omschreven. Een moeilijke keuze, maar wel een belangrijke (denk ik). Zet hem op!

  • Laat je reactie achter